Hoofdstuk VII: De erkenning van België voor zijn helden
Na de oorlog kregen de families toestemming om hun doden te repatriëren en de meesten werden herbegraven op hun familiebegraafplaatsen.
Voor majoor Bastin gold dit echter niet, omdat het ministerie van Defensie zijn weduwe verzocht om het stoffelijk overschot van haar man te laten rusten op de plek waar hij was gesneuveld. wat zij accepteerde, zodat de enige hoge officier van deze begraafplaats bij zijn soldaten kon blijven, vlakbij de oude kerk van Oeren (Alveringem), waar hij op 7 november 1917 werd begraven en waar nog steeds 509 graven te vinden zijn.
Het duurde jaren voordat de herinnering aan de Dodenloop werd herdacht.
De IJzertoren die in Diksmuide werd gebouwd, werd vervolgens in de nacht van 15 op 16 maart 1946 door onbekenden opgeblazen, een ondoordachte daad, want hij herinnerde aan de heldhaftigheid van de strijdende eenheden, maar alleen aan de deelname van de soldaten in Vlaanderen.
Pas tien jaar geleden werd het eigendom van de Dodengang erkend door het Ministerie van Nationale Defensie en kon de site van de Dodengang in zijn oorspronkelijke staat worden bewaard en een monument en een museum worden opgericht ter nagedachtenis aan de strijders van deze lus van de IJzer, die voortdurend werd blootgesteld aan vijandelijk vuur. Tienduizenden strijders uit het noorden en zuiden van België hebben hun leven gegeven en liggen begraven aan de overkant van de Ijzer, in de omgeving van Veurne en Diksmuide.
Jean Bastin bij het graf
van zijn vader,
gelegen op de indrukwekkende
begraafplaats van Oeren,
waar nog 509 graven te vinden zijn.
Snelle vervoersmiddelen
tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Achter het front: de ambulance
Aan het begin van de oorlog:
kapitein Félix Bastin te midden
van zijn assistenten
Félix Bastin
in zijn spreekkamer
De Dodengang
met uitzicht op
de IJzerbocht